confessions of a diseased mind: Entertainment

asla unutma, asla affetme...

Sun, 17 Feb 2008 19:42:16 GMT

soğuk sokaklardan kaçıp, aceleyle kendinizi attığınız o sıcak berber dükkanına girip, rahat deri koltuğunuza kurulduğunuzda nerden bilebilirdiniz ustaca bilenmiş parlak usturanın birazdan keseceği şeyin sıcak su ve sabunla yumuşatılmış sakallarınızın değil de gırtlağınızın olacağını? (vee yirmibirinci en uzun blog cümlesi ödülü turgut gökalp'e gidiyor...) peki o berber nerden bilebilirdi güzel bir karısı ve tatlı kızı olan mutlu bir adamken, müşterilerinin gırtlağını kesen bir canavara dönüşebileceğini...

"a wink in his eye

a smirk in his beguile

sweeney held his trusted razor into the skies

and let freely flow the blood

of those who would moralize"?

şehre yine bir tim burton filmi gelmişti ve ne çılgıncasına esen soğuk kış rüzgarları ne de konak pier i döven dalgalar engelleyemedi bu görsel ve müzikal şöleni tatmama. iki saat sonra ise sinema koltuğumda kayan yazılara bakarken bu filmi görmek için acele etmekle ne kadar iyi yaptığımı düşünüyor olacaktım. imanlı bir tim burton takipçisi olarak filmde istediğim her şeyi buldum diyebilirim: küçükken dinlediğim öcü-masallarındaki o pastelsi kasvet, zengin karakterler ve en güzeli ise o müzikal tat.

"devilish, widowed, left to her pies

a wish...her hope...slip't from memory to 'er eyes

soon mrs lovett would be more than a lonesome miss

hard worker, on her grind, the baker became accomplice"

kurbanlarını gırtlaklarını gümüş bir ustura ile kesen ve sonra onları kıyma haline getirip börek yapıp insanlara satan insanların müzikali kulağa ilk başta garip gelebilir. ama tim burton her zaman büyüklere büyükleri anlattı masallarında. perdeye biraz derinlemesine baktığınızda o pastelsi dünyanın bizimkinden çok farklı olmadığını farkedeceksiniz. filmde bilmeden insan etinden böreklere iştahla saldıran insanlar, gerçek hayatta hemcinslerini pişirmeye bile gerek kalmadan çiğ çiğ yemediklerini söylebilir misiniz? eğer siz de insanların kötülüğünü ve çürümüşlüğünü bir cani gözünden izlemeye değer buluyorsanız, tim burton sizi son masalını dinlemeye davet ediyor...

pardösü, şapka ve şehir...

Thu, 17 Jan 2008 22:03:03 GMT

gece yarısı yapılabilecek en güzel on şey listemdedir bir Humphrey Bogart filmi izlemek. 1940 'ların çalkantılı günleri, şıklığı, aşkları, ekonomik buhranları ve tabi ki savaşı... hepsi harmanlanır siyah-beyaz bir serüven olur karşımda. gece yarısının karanlığı ve izolasyonu, akıllıca replikler, yumuşak ama kıvrak anlatım elimden tutar gömer beni gecenin koynuna.

"When you're slapped, you'll take it and like it. "

sıradan aşk hikayesi yada bir kahraman hikayesi değildir bu filmler. her zaman aşktan da, kahramanlıktan da daha iyisi olabileceği hatta olduğu gösterilir bize. başrol oyuncusu mükemmel değildir, aşkı, ortağı ve arkadaşları da öyle. öte yandan bütün karakterlerde bir karakter vardır. bu adam da basit bir rol oynuyor buna bir kişilik biçmeyelim demezler. basit tetikçilerin, kocasını aldatan ev kadınlarının, ucuz düzenbazların bile bir karakteri, küçük de olsa bir hikayesi vardır bu filmlerde. belki bu yüzdendir bu filmlerin insanı bu kadar sarması, kendi dünyasının içine çekmesi.

"- i wasn't sure you were the same. let's see, the last time we met....
- was la belle aurora.
- how nice, you remembered. but of course, that was the day the germans marched into paris.
- not an easy day to forget?
- no.
- i remember every detail. the germans wore gray, you wore blue."

ıslak kaldırımlar, pardösüsü ve şapkası ile ortalıkta koşuşturan adamlar, gizemli kadınlar, şişman kötü adamlar sizin de ilginizi çekiyorsa ve en önemlisi günden artakalan en son şey en güzeli olsun istiyorsanız gece yarısı sinemasına buyrun.

iyi seyirler...

(Alıntılar Casablanca ve Maltese Falcon adlı filmlerden yapılmıştır.)

bişeylerin kıyısında

Thu, 01 Nov 2007 19:19:39 GMT

nedense sınırlandırmayı, ayırmayı çok seviyoruz hayatta. belki daha rahat ettiğimizden, belki sadece farklılıkların üstünü çizerek daha da belirginleştirdiğinden yada sadece üzerine çok düşünüp, güzel kafalarımızı yormamak için yapıyoruz bunu. bazen kalın bazen ince çizgilerle sınırımızı hep koyuyoruz. güzel ile çirkin diyoruz, doğu ile batı, siyah ile beyaz yada en belirgini yaşam ile ölüm.

zıtlık diyoruz bunlara. birbirleri ile kesişimini almıyoruz, alamıyoruz yada sadece canımız istemiyor. peki hiç bu sınırların kenarıda kıyısında yürüdük mü? ya da daha cesur olup tam sınırın üstünden? sınırın üstünden yürürken çok kesin kabul ettiğimiz bu çizgiler gerçekten de o kadar keskin görünür mü? yaşamın bittiği yer ölümün başladığı yer mi? siyahta hiç beyaz yok mu yada güzelliklerin içinde çirkinlikler? görmek istemiyor gözlerimiz bu rahatsız edici benzerlikleri. beynimizdeki sınıflandırma ve derecelendirme dairesi karşı çıkıyor bu densiz önermelere. ve belki de en işimize geleni yapıyoruz farkında olmadan hep, es geçiyoruz.

bu sınırların kıyısından geçiyor FATİH AKIN 'ın son filmi YAŞAMIN KIYISINDA. film, yaşamdaki sınır tecavüzlerine yakından bir bakış gibi sanki. doğu batıya, genç yaşlıya, sevgi nefrete, yaşam ölüme karışıyor. sınıra yaklaştıkça sınır yok oluyor ve bir an gerçekten kafanızdaki anlamsız bürokrosiden kurtarıyor sizi. her şey yerli yerinde bütün doğallığı ile yaftasız, isimsiz kalakalıyor. o an gerçekten kimin kim olduğu hangi tarafta olduğu hiç önemli olmuyor. baba ile oğul, şeytan ile melek, sevgi ile nefret, zulüm ile merhamet, ölüm ile yaşam eş anlamlı oluyor. her şey bir oluyor.

yönetmenin aşk-ölüm-şeytan üçlemesindeki ikinci filmi YAŞAMIN KIYISINDA. öldürenler, ölülerle yaşayanlar, yaşarken ölenler ve tabi ki ölüler çevresinde dönüyor senaryo. hepimizin hayatındaki iki mutlakiyetten biri olan ölümün sandığımızdan daha az ketum bir tarafını gösteriyor sanki. ve en güzeli bunu anlatmak için sadece ve sadece hayatın kendisini kullanması. gerilen yayları gevşetmek, daha hafif hissetmek ve en güzeli biraz mutluluk aşırmak için güzel bir film YAŞAMIN KIYISINDA.

iyi seyirler...

fosforlu kalem ve umut sarıkaya

Tue, 19 Jun 2007 12:20:03 GMT

yaz, sıcak, bütünleme ve umut sarıkaya...

(yüksek çözünürlük; http://www.seyvet.com/foto/12854/)

C.R.A.Z.Y.

Fri, 15 Jun 2007 10:27:10 GMT

yazdıklarıma dönüp baktığımda değişen çok şey olmasa da geçen iki gün daha bir dipti sanki. hoş gerçi beklenilmeyen bir şey olmamıştı ama ne bileyim işte aynı cümleyi gelecek zamanla kurmak ile di'li geçmiş zamanla kurmak arasındaki farktı sanırım. ilkinde çok küçük de olsa aptalsı bir umut vardı.

kısır döngünün girdaplarında daha derine gittikçe daha çok hissetmeniz için daha çok canınız yansın diye hiç keşfetmediğiniz duyuları açılıyor insanın. bilmem kaçıncı turda en bilindikler bile daha bir acımtırak sanki. bir b planı lazımdı, bir an saklanmak, diğerlerinin arasına karışmak. bir kaç günlük koşuşturmaca, bir kaç kitapçı ve bir dost, izmir, kordon, gece. ruhların daha rahat acı cekmesi için bedenlerinden kurtulmaları gerekti, sözler söylendi ve söylendikleri gibi yokoldular, gecede eriyip gittiler. ama gece yokolmadı adım adım gözlerimin önüde yumuşadı değişti gündüz oldu, hiç bir şey bitmiyordu sadece dönüşüyordu. pişmanlıklar beklenti oluyordu, beklentiler ise can sıkıntısı. daha durgun bir limana ihtiyaç vardı ve ben tam onun yanında duruyorum. iki saatliğine desemde iki buçuk yeteleye başka insanların hayatına konuk olabilecektim.

böyle oturdum C.R.A.Z.Y. adlı filmi izlemek için koltuğuma. 5 erkek kardeşli bir ailenin yaşamını, kardeşlerin biri olan Zac 'ın gözünden anlatıyor film. filmi pek anlatmak istemiyorum, belki kazayla izlerseniz ki bence izlemeye çalışın. filmin bence ana konusu bağlılık ve sevgiydi. elimizde olan ve kaybetmedikçe yokluğunu hissetmediğimiz değerleri anlatıyordu. farklılıklarımızın, küçük hesaplarımızın peşinden koşarak kendimizden uzaklaştırdığımız, aramıza duvarlar öldürdüğümüz insanlara küçük bir saygı duruşuydu sanki. belki üç gün sonra ayrıntılar arasında bunları tekrar unutacak da olsam bir süreliğine en dipteki ben, kendimi zengin hissettim, mutlu belki de. insanlar yitip gittiklerinde değil yanında olduklarında değerlenmeli sanırım. daha fazla oyalanmamalıydım, ihmallerimin, sevdiklerimin yanına dönmem lazımdı. tereddüt etmedim, utanmadım yüzüne, yüzlerine bakarken. mutluydum gülüyordum ve Allah' a şükürler olsun onlar da gülüyordu. sıcak bir kucaklaşma daha çok şey anlatıyordu sözlerden, mazaretlerden. eskiden hiç sevmediğim aidiyet hissi bu kez ruhumu kurtarıyordu.

artık hayatımın en uzun günü sona eriyordu. giremediğim ya da belki de sadece girmek istemediğim evime giriyordum. mutluydum, muzafferdim ve en önemlisi henüz çoğu şey için geç kalmamıştım.

bitirmeden bir ara çok dinlediğim ama anlamından yoksun olduğum güzel şarkı hier encore u C.R.A.Z.Y. adlı filmde türkçe altyazı ile dinleme fırsatı buldum ve sözlerinden çok etkilendim. beceriksiz tercümem ile türkçe sözlerini sizinle paylaşmak istedim. şarkıyı dinlemek isterseniz CHARLES AZNAVOUR 'dan dinleyin.

"daha dün
yirmi yaşındaydım
zamanı okşuyordum
ve hayatla oynuyordum
tıpkı aşkla oynamamız gibi
ve geceyi yaşıyordum
günlerim üzerine düşünmeden
zamanın içinde kaçışan

bir dolu plan yaptım
havada kalan
bir sürü umut kurdum
kendine kendine uçuşan
ve kaybolmuş kaldım
nereye gideceğini bilemez
"gideceği yeri" gökyüzünde arayan gözler
fakat toprağa konmuş kalple

daha dün
yirmi yaşındaydım
zamanı savurup saçıyordum
durmaya inanarak
ve onu geri almak için
hatta önüne geçmek için
koşmaktan başka bir şey yapmayarak
ve soluğumu kestim

geçmişi boşvererek
geleceğe kurarak
kendimden önceydim
tüm tartışmalarda
ve fikrimi sunardım
iyiyi istediğimi söyleyen
dünyayı eleştirmek için
küstahlıklarla

daha dün
yirmi yaşındaydım
fakat kaybettim zamanımı
delilikler yaparak
sonunda bana
kesin hiçbir gerçeklik bırakmayan
yüzümdeki birkaç çizgi
ve can sıkıntısı korkusu dışında

çünkü aşklarım öldü
daha başlamadan
arkadaşlarım gitti
ve geri gelmeyecekler
benim hatam yarattığım
etrafımdaki boşluk
ve hayatımı ziyan ettim
ve genç senelerimi

çok ii en iyisinden ve en kötüsünden
en iyisini atarak
gülümsemelerimi dondurdum
ve gözyaşlarımı buz kestirdim
şimdi neredeler
şimdi benim yirmili yaşlarım ?"

- tatsızlıkla ayrıldığım tüm güzel insanlar, bu gün geriye bakınca hatırladığım ve hatırlamadığım her şey çok önemsiz gözüküyor, ama yine de bir şekilde güzel ruhlarınızda kötü bir iz bıraktıysam, özür diliyorum. yolunuz açık olsun ve hep mutlu olun...

masumiyet

Sat, 05 Aug 2006 17:16:21 GMT

çok oldu MASUMİYET 'i ilk izleyeli. o zaman yazabilirdim bu güzel film hakkında bir kaç kelime ama yazmadım işte. neden mi bugün yazıyorum?

çünkü yeniden izlemek nasip oldu geçenlerde. yeniden hatırladım neden bu kadar çok sevdiğimi filmi. bir kere yönetmen zeki demirkubuz oyuncular haluk bilginer, güven kıraç, derya alabora bunlar güzel şeyler ama sadece isimler. masumiyet'i güzel yapan nedir öyleyse? neyi anlatır bu film? masumiyeti mi? karakterler esrarkeş bir serseri, en iyi arkadaşını öldürmüş ve ablasının dilini parçalamış hapisaneden yeni çıkmış bir genç ve pavyonlarda şarkı söyleyip konsimatrislik yapan bir kadın. masumiyeti anlatmak için garip bir karışım diyebilirsiniz. haklı olabilirdiniz şayet film bu insanları kabuk olarak anlatsa idi. ama bu insanlar kabuk değil hikayenin ta kendisi. kadın bir adamı sevmekte, hayatı boyunca hapisanede yatan belki de dört duvar arasında ölecek olan. serseri kadını sevmekte, hiç bir zaman kadının onu sevmeyeceğini bilse de. kadın hapisteki adamı, serseri kadını takip etmekte. mahkum değiştirdikçe bir bir hapisaneleri, şehirler değişmekte, batakhaneler değişmekte, ucuz pansiyonlar değişmekte ama hikaye hep aynı kalmakta. kadın ayrıldıkça pansiyondan her gece kolunda bir başka erkekle, krizler geçirmekte serseri, ölmek öldürmek istemekte ve her sabah kötü bir baş ağrısı ile uyanmakta. bir kızı var kadının, masumiyeti çıplak gözle görülebilen, kanı hapisteki adamdan, babalığı serseriden.

böyle yürür gider iken işler, yusuf hapisten çıkar. bir pansiyonda o da katılır bu üç kişilik biletsiz izlenen gösteriye. sessiz ve derinden, uysal ve içten bir adamdır yusuf. çocuğa babalık, serseriye dostluk yaparken iken kaçınılmaz sonla karşılaşır. insanlar gider insanlar kalır. yusuf olur serseri. kadın hala gezmekte. sonra yusuf alır kızı gider film de biter.

gelelim ilk meseleye. neden bu filmin adı masumiyet? bu insanların neresi masum? masum kime denir? tesadüflerin yada bizim deyişle kaderin kurbanı oldukları için mi masumlar? o zaman bütün insanlar masum. kim vardır ki tam anlamıyla kontrol edebilen hayatın tınısını?

Kilit bitti!!!!

Thu, 20 Apr 2006 20:44:25 GMT

hayalperest yapım gururla sunar; KİLİT

yorumlarınızı bekliyorum.(çok dürüst olmak zorunda değilsiniz.)

filmi linkten indirebilirsiniz.

http://rapidshare.de/files/18519274/kilit_divx_.avi.html

jeanne d'arclar ölmez vatan bölünmez

Mon, 27 Feb 2006 15:57:39 GMT

buluşmamıza bir saat vardı konağa vardığımda normalde buluşmalara erken gelmek adetim değildi ama erken çıkmıştım, evde duramamıştım işte. biraz sahilde yürüdüm. ayaklarım beni konak piere'e götürdü. seviyordum konak pier'i, tarih vardı nostalji vardır deniz vardı konak piere'de. bir yere oturdum. garson kız beni tanıdı. sürekli aynı yerde kahve içmem sonunda meyvesini vermişti. garsonlar beni tanıyordu. kim bilir belki bir gün "her zamankinden" de derim. orta şekerli çikolatalı kahvem geldi. kahvemi yudumlamaya başlamıştım ki uzun süredir tek başıma oturmadığımı farkettim. napmıştım ben yarabbi tek başıma oturmuştum masaya. etrafıma baktım herkes sevgilisi arkadaşı çoluğu çocuğu ile oturmuş hoş beş ediyordu. ben ise iki kişilik pencereden uzakta bir masada yalnız oturmuş kahvemi yudumluyordum. çok kötü hissettim kendimi. hemen kaçmam kurtulmam lazımdı bu durumdan. birşey okuyor ayağına yatıyım dedim. sağıma soluma baktım okuyacak bir şey aradım bulamadım. cebimdeki kredi kartı slibinden başka okuyacak birşey yoktu yanımda. şöyle denizi seyreden adam olayım dedim velakin pencere çok uzaktı. tam yenilgiyi kabullenip masadaki şeker torbalarını saymaya başlayacaktım ki telefonum çaldı. allaha bin kere şükürler olsun ki telefon çaldı. artık yapacak birşeyim vardı. eski bir oyun konsoluna benzeyen garip telefonumu iş adamı edasıyla açıp konuşmaya başladım. arayan alsancak baronu POYRAZ BAKLANIUS 'tu. frenk illerinden gelecek köleler hakkında konuştuk. gereksiz yere konuşmayı uzattım. güç bela kahvemi bitirip, bahşiş bırakmadan kalktım masadan. yalnızların saklanabileceği en güzel yer olan yere bir kitabevine girdim hemen. başladım eşeleyip, kurcalamaya. kitapçıda ne kadar vakit geçirdim bilmiyorum. telefonumun çaldığını hissettim arayan EZGUS 'tu. geç kalmıştım. hemen koştum vapur iskelesine o da boş durmamış bana doğru gelmişti. buluşmuştuk sonunda. önemli olan da buydu zaten. yalnız değildim. gidip bir kahve içmek istedim tekrar alın işte dercesine ama vakit daralmış, oyuna az kalmıştı.

çamurun egsozun içinden D.E.U SABANCI KÜLTÜR MERKEZİ 'ne ulaştık. her yer insandı. kalabalıkları sevmiyordum EZGUS ta öyle sanırım. kaçtık ama saklanamadık sonra zaten zil çaldı koltuğumuza oturduk.

perde hep açıktı salona girdiğimizden beri. turuncu saçlı bir kız hücre gibi bir yerde ordan oraya dolaşıyor, bazen elindeki kağıt parçasını okuyor bazen de elindekileri ordan oraya atıyordu. kızın işi bir tür delilik gibi geldi bana. yaptığını asla yapamazdım. sonra ışıklar söndü. oyun başladı. cellat geldi. ON EMİR 'i okuyarak insan ve tanrıya kısa bir bakış attı. devamında az önce bahsettiğim sonradan jean d'arc olduğunu öğrendiğim turuncu saçlı kız hararetli bir monologa girdi. kız baya baya nutuk çekmeye ve benim canımı sıkmaya başlamıştı ki o ses kulak zarıma doluverdi. tanrı olaya müdahale etmişti. ama öyle ZEUS tadında değil sesi gevrekleşmiş, beli bükülmüş, saçları dökülmüş, suratında derin çizgiler olan üstü başı paramparça HALUK BİLGİNER idi sahneye giren tanrı. bize asla benzemediğini iddia eden insanları kaza ile yarattığını söyleyen ortaçağdan nefret eden bir tanrıydı. korkmayın oyunu tamamen anlatıp zevkzeklik yapmıyacağım. genel olarak oyun tanrı, insan, inanç, iktidar, milliyetçilik gibi konuları işliyor. oyunda pek karakter de yok zaten; ezilmişlerin tutanamayanların canı JEANNE 'ımız (pis kelime oyunu yaparım) (esra kızıldoğan uygur), sistemin tatlı(!) yüzü cellat (emre karayel ) ve de tanrı (haluk bilginer). oyunun başındaki monolog kısmından sonra gayet akıcı bir hal alıyor. izlemesi çok zevkliydi. inanın verdiğiniz her kuruşa değecek bir oyun. oyun bittiğinde hissettiğim şey kesinlikle tatmindi. gecenin sonunda EZGUS vapuruna binmiş, hayattan bir erdem daha çalınmış, boş bir metro vagonuyla yuvaya dönülmüş, sağ yanığıma sıkışan mutluluk yanıma kar kalmıştı.

(bu arada oyunun adı Jeanne d'Arc'ın Öteki Ölümü ayrıntılı bilgi için http://www.oyunatolyesi.com/oyun_details.asp?p=view&id=15)

babalar ve oğullar

Mon, 21 Nov 2005 16:23:48 GMT

ismini cismini duymadığım bilmediğim bir filmdi BABAM VE OĞLUM. çok şey beklemedem gittim filme. çağan ırmak ismi biraz etkilemişti beni ama sonuçta filme gidiş nedenim klasik türk sineması gelişsin güdümdü. her neyse gittim KONAK PIER'deki sinemadaki rahat koltuğuma kuruldum ve film başladı.

filmin konusu aslında türk sinemasında çok işlenen despot baba - asi oğlan sürtüşmesi fakat burda belki de bütün olayın rengi değiştiren birisi var; DENİZ (seksenlerde doğan çocuklara verilen fix isim). DENİZ film boyunca bir çocuğun sınırtanımaz hayal gücü ile olayları kendince eğip bükecek. büyüklerin hikayelerini kendince anlatacak. filmin senaryosunu herhangi bir yerde okuyabilirsiniz ben size ayrıntıları anlatmayacağım. sanırım kafanızda soru işaretleri ile filme gitmek seyir zevkinizi arttırır. ben size filmin neden türk sinema tarihinde devrim sayılması gerektiğini anlatacağım. öncelikle geçişler ve anlatım türk sinemasında hiç denenmemiş bir şekilde oluyor. gerçek dünya ile denizin hayal dünyası arasındaki geçişler o kadar güzel olmuş ki bazen hayalin denizinkilerinki mi yoksa sizinki mi olduğunu anlayamıyorsunuz. filmin iyi olan tek tarafı sinemateği değil filmin senaryosu kişileri de çok sağlam. özellikle bu filmin buram buram duygu kokan karakterlerini canlandırmak her babayiğidin işi değil bence. ama filmin oyuncuları bunu fazlasıyla başarmışlar. ne kadar sert duygusuz bir insan olursanız olun bu filmde en azından iki üç kere gözleriniz yaşarıverecek bu duygu bombalaraından biraz sonra da ağzınızın mutluluk dolu bir gülümseme ile kasıldığını farkedeceksiniz. bu filmde belki de biraz kişisel birçok güzel şey var. bunlardan biri hikayenin egede geçmesi(sanırım seferihisar). güzelim ege insanları şiveleri ve renault toros'ları ile bu filmdeler. bir diğer güzel şey baba oğul ilişkisi. DENİZ'in babası ile ilişkisi ister istemez bana kendi babamla olanı hatırlattı. bildiğim sandığım şeyleri bir daha öğretti.

sinemadan çıktığımda aklımda film bitmemişti. kendi hayatımdan uyarladığım parçalar ile film hala devam ediyordu. metroya deniz kenarından gidiyordum. konak iskelesine yaklaşırken güzel ışıkları ile gelin gibi süslenmiş bir vapur geçti uzaktan. ona baktım. deniz sakindi, rüzgar suratımı ölü bir el gibi okşuyordu. bir anlığına kafamda herşey netleşti. ağzımdan sesizce şu kelimeler dökülüverdi:

- mutluyum lan...

Jagshemash! It me, Borat. Hi!

Sat, 05 Nov 2005 14:57:21 GMT

onu ilk olarak bu seneki MTV EUROPE MUSIC AWARDS (çok uzun bundan sonra kısaca mtvema yazcam) reklamında gördüm. salak bir adam çıkıp ödül törenini kendince tanıtıyordu. sonra yine salak bir müzikle dans ederek reklamı bitiriyordu. çok hoşuma gitti. uzun zamandan beri aradığım tadı yakalamıştım. sonra adamın adının BORAT olduğunu öğrendim. bu seneki MTVEMA 'nın sunuculuğunu yapıyordu. sırf o adam için ödül törenini izledim. çok komikti. adamı sevmemin nedeni aslında bizim alışık olduğumuz tür mizah yapmasıydı yani doğu-batı kültür çatışması tarzında mizah. adamın gerçek adı sacha baron cohen. israil asıllı ingiliz. ilk önce BORAT 'a nispeten daha çok tanınan ALİ G karakteri ile ünlü olmuştu. ALi G 'yi severdim ama BORAT bir başka. karakter kazakistanlı. kendi deyiminle kazakistan'ın 6. en önemli şahsiyeti. kendisi amerika ve ingiltere'yi kazakistana tanıtmakla görevlendirilmiş bir televizyoncu. konuşma tarzı şivesi mükemmel. şovlarının en komik tarafı konuştuğu röportaj yaptığı adamların bunun bi şov olduğunu bilmemeleri. mesela amerika'da demokrat partili bir aday ile seçmen gezisine çıkıyor. bi eve geliyorlar. bir kadın açıyor kapıyı. adamımız kadına beyin nerde diyor. kadın kocam yok ben konuşuyim diyor. BORAT sen oy kullanabiliyor musun diye soruyor. kadın cinsler arası eşitlikten filan bahsediyor. BORAT da ülkesindeki eşitlik anlayaşından bahsediyor. BORAT 'a göre önemlilik sıralaması şöyle; tanrı - erkek- at - köpek - kadın - fare - yürüyebilen küçük yaratıklar. BORAT bunları anlatırken demokrat adayın rengi mora kaçmaya başlıyor. Anlatmakla belki çok komik olmuyo ama kesinlikle bi yerlerden bulup izlemenizi öneririm BORAT'ı. kendinize iyi bakın efendim.

adam hakkında ayrıntılı bilgi ve şovlarının replikleri için aşağıdaki linke bakabilirsiniz.

http://www.boratonline.co.uk/

bir de şu adresteki en üsteki şovu (ali g meets with religous right) indirip izlemenizi öneririm.

http://roryscovel.com/multimedia.htm

bu da kendi yaptığı sitesi

http://www.borat.kz/

insanın güzeline zombi denir...

Tue, 25 Oct 2005 19:11:14 GMT

DOOM faciasından sonra hollywood'a küsmüştüm. bu yüzden zombi olayının kompedanı george romero abimizin hollywood yapımı yeni LAND OF DEAD filmini kiralarken biraz şüphe vardı içimde. ama Allah'a şükür bütün şüphelerim yersizmiş. kiraladığım film içimdeki uzun zamandır taze beyne aç zombiye ilaç gibi geldi.

ilk izlediğim zombi filminden beri bir sempati besledim bu güzel insanlara. öldükten sonra önceki hayatlarının aksine sakin huzurlu bi hayat yaşamak için hayata geri dönen bu güzel insanların tek istediği vardı; taze, kanlı, canlı et. ama tek bildikleri kendi egoları uğruna çevrelerini yok etmek isteyen zalim insanoğlu zombileri asla anlamadı, anlamak da istemedi. bir kısım medyanın da katkısıyla zombiler topluma bir öcü bir iblis olarak tanıtıldı. görüldükleri yerde vurulmaları emredildi. yıllarca itildiler örselendiler. sizce de artık bu sömürünün sonunun gelmesi gerekmiyor muydu? evet diye bağırdınızı duyar gibiyim(bağırın lan!!!) george amca da öyle düşünmüş ve yeni filminde bunu işlemiş.

konuyu kabaca özetlersek; zombilerin ilk ortaya çıkması üzerinden baya zaman geçmiştir. insanlar şehirlerde güvenli bölgeler kurmuşlardır. bu güvenli bölgelerinde kendi içinde sosyal seviyeleri vardır. zenginler lüks gökdelenlerde eski konforlu hayatlarını yaşarlarken fakirler sokaklarda uyuşturucu-fuhuş-kumar-şiddet çemberinde ızdırap çekmektedir(gorki gibi oldu lan). bir şekilde küçük bi dünya oluşturmuşlardır insanlar. bu küçük dünyayı ise kaufmann adlı bi sob yönetmektedir. kaliteli şık takımları içinde kirli işler çeviren bu adam aynı zamanda filmdeki kahramanlarımızın da patronudur. filmin gerisi malum kötü adamlar ölür iyiler sonsuza dek mutlu olur. olur da bu filmi iyi yapan başka bişi var.o ne mi peki?

eyyy ezilmiş zombi halkları birleşin!!!! işte böyle haykırdı ismini bilmediğim zenci zombi. tabi bunu zombice söyledi(huuuaaaagghhht). bu filmde ilk defa zombiliğin sosyolojik boyutu ele alınmış. zenci zombi bir Martin Luther King edasıyla bütün zombileri örgütlüyor. onlara alet hatta silah kullanmasını öğretiyor. boktan bi nehri geçemeyen zombi halkına önderlik edip nehri geçiriyor ve insanların bölgesine saldırıyor. bunca sene zombileri hor görmüş narsist insanoğlu gafil avlanıyor. insanların şehri zombi kardeşlerim için koca bi ziyafete dönüşüveriyo. en sonunda zombiler hakkettikleri saygıyı bu filmde görmüşler. filmin sonunda esas oğlan bu zenci zombiyi öldürme durumuna geliyo ama öldürmüyo. diyo ki "onların bu dünyada istediği şey sadece kendilerine ait bir yer bulmak, aynı bizim gibi." yani zombiler öteki olmaktan çıkarılmış, benimsenmiş. film boyunca zombileri uyutmak için havai fişek kullanıyolar. zombiler normalde havai fişeği görünce bişi yapmadan mal gibi gökyüzüne bakıyolar. bu sırada insanlar onları avlıyolar. filmin sonunda yine bi havai fişek sahnesi var fakat bu sefer zombi yoldaşlarım gökyüzüne bir kere bakıp işlerine devam ediyor(taze insan eti yemeye yani). bundan güzel "sömürüye son" olur mu? bu filmde alışageldiği gibi kötü adam zombiler değil. onlar sadece doğalarının gerektirdiğini yapıyolar, güzel güzel yiyorlar insanları. ama insanoğlu öyle mi sömürüyor,köleleştiriyor,yakıp,yıkıyor. bu yüzden de kaka adam rolününü kaufmann abi üstlenmiş. iyi de olmuş. zaten adi şerefsiz bi adam kendisi. filmde hafiften bi kapitalizm eleştirisi kokladım. amerikaların vicdan azabı da olabilir her neyse önemli olan bu değil. önemli olan beklenen zombi direnişinin sonunda başlamış olması. eğer sizde bu leş kokulu arkadaşları seviyorsanız bu filmi kesinlikle görün derim. VIVA LA RESISTANCE DEL MUERTE!!!

(hispanik gramer için soylu alsancak baronu poyrazian baklanius'a teşekkürü bir borç bilirim.)

mübarek noel öncesi nerden çıktı bu kabus?!

Wed, 22 Jun 2005 12:35:20 GMT

kardeşlerim size tavsiyem Tim Burton ismini duyarsanız bilin ki orda iyi bişiler var. 93 yapımı NIGHTMARE BEFORE CHRISTMAS dikkatimi çektiyse bu isminin başındaki Tim Burton's ifadesi yüzündendir. film dediğime bakmayın. aslında olay stop-motion animasyon. hani şu hamur adamlarla yapılan çigi filmleri hatırlarsınız işte onlardan. neyse film halloween (ecnebice cadılar bayramı demek) adlı bi kasabada başlar. bu adamlar bir yıl boyunca cadılar bayramına hazırlanıyolar o gün en çok çoluk çocuk korkutana ödül veriyolar filan...kahramanımız Jack Skellington bu korkutma işinda aşmış birisidir, bir nevi kasabanın kahramanı gibidir. lakin Jack mutsuzdur sıkılmıştır hayatından bu anda şans eseri keşfettiği christmas kasabası kaderini değiştirir ve olaylar gelişir. aslında buraya kadar sıkıcı bi noel ruhu hikayesi gibi geliyo insana. şahsen ben bu amerikalıların noel ruhu filmlerinden tiksinti duyarım. ama bu film farklı halloween kasabasında yaşayan sally, oogie boogie man, lock-shock-barrel, dr. finkelstein gibi karakterler çok ilginç hele iki yüzlü (mecazi anlamda değil) bi belediye başkanı karakteri var ki evlere şenlik. animasyon müzikal tarzda genelde. şarkılar çok güzel. bi yerleden filmin müziklerini edinmek lazım. filmin beni bu kadar etkilemesinde bana özel bi yan etken daha var. film bana ,bilenler bilir, LUCAS ARTS'ın efsanevi oyunu GRIM FANDANGO'yu hatırlattı. filmi bi fırsatını bulup izleyin derim. bende divx'i var isteyene çekerim. son olarak yakında bu filmin devamı vizyona girecek elinizi çabuk tutun derim

(düzeltme)(filmin divxi kayıplara karıştı elinde bu film olan varsa balkona çıkıp RÖÖÖRK diye bağırsın)

sithin çiftesi pek olur...

Wed, 25 May 2005 20:31:32 GMT

biraz gecikti star wars efsanesinin son filmi hakkındaki yazım malum bu günlerde tatlı(!) bir telaşım var; öss. filme 19 mayısta gidebildim. heyecanlıydım biraz filme girerken tabi bunda filme geç kalmamın da etkisi vardı. salona girdiğimde perdede star wars yazısı gözükmüştü. ve o meşhur yazılar akmaya başlamamıştı. millet star wars yazısının resmini çekiyodu salonda flaşlar filan patlıyodu. ortam güzeldi yani. her neyse koltuğuma yerleşiyim dedim bi de ne farkedeyim bazı zatlar biletini 3 hafta önce aldığım şahane yer ile kendi son anda aldığı dandik yeri değiştirmişti. bu yüzden filmin ilk yarısını çok kötü bir şekilde izledim. filme tam konsantre de olamadım açıkçası. tabi bunda yanımda oturan ve tısslayarak gülen siyahi kardeşimizin de katkısı olmadı değil. herneyse filmden bahsedeyim. bi star wars filmi ancak kadar güzel olabilir benim için bu film 2005in en iyisi oldu. star wars efsanesinin kesinlikle en iyi filmi. özellikle anakinin karanlık tarafa geçerken gözünden süzülne bir damla gözyaşı filmin bitiren sahnesi olmuş. senaryo seriyi takip edenleri şaşırtmıyor fakat sizi film boyunca star wars evrenine hapsediyor. serinin bu filmi özellikle içinde karanlık tarafa sempati besleyen izliyecilerin çok ilgisini çekmiş olmalı. film boyunca güçlü bir karanlık taraf propagandası ve öğretisi alıyoruz. fragmanda en çok darth sidious'un darth vader'a "Loed Vader,Rise!!" dediği sahne etkilemişti. filmi izledikten sonra gördüm ki bu filmin en az etkileyici repliği. george lucas abimiz iyi iş çıkarmış, eline sağlık. filmi mutlaka görün derim. bir de sinema salonunda bir şey dikkatimi çekti. filme çoğu insan elinde ışın kılıçları ile gelmişti. gizli gizli kıskandım onları. niye benim ışın kılıcım yoktu. gerçi ellerindeki dandik plastik bi oyuncaktı ama olsun. insan filmden sonra coiv coiv diye diye bi ışın kılıcı düellosu yapmak istiyo. tabi hayal gücü sınır tanımıyo içimizde ukte kalmasın diye kardeşimle sonradan alsancağın ıssız sokaklarında galaksinin kaderini değiştiren bi düello yaptık. ellerimizde ışın kılıçları yoktu ama emin olun coiv coiv sesleri sokaklarda çınlıyordu. güç sizinle olsun...

NOT: Seri ile ilgilenenlere müjde (yada kötü haber, bakış açısına göre değişir.) Star Wars 100saat uzunluğunda dizi oluyor. Dizi Önümüzdeki sezon HBO'da yayınlanmaya başlıyacak.

PS3 geldi hem de nasıl geldi

Thu, 19 May 2005 11:42:43 GMT

bilenler bilir ben konsollardan hazzetmem. 15 yıllık oyun serüvenimde pcden şaşmadım desek yanlış olmaz. her zaman konsol oyunlarının yüzeysel olduğunu düşündüm ve bu alana pek itibar etmedim. her neyse malum bu günler yılın en güzel günleri çünkü uzak diyar amerikada bu aralar E3 denen muhteşem gösteri devam etmekte. ve bu seneki E3'ün en büyük süprizleri haliyle yeni nesil konsollar. ilk önce açıklanan ve fuar öncesi MTV'de tanıtımı yapılan XBOX 360 beni hayli etkilemişti ve kafama bi kurt sokmuştu. evet bu konsolu almayı düşünmüştüm. hayatımda ilk kez bi konsolu almayı istemiştim. tabi bu duyguların kısa süreceğini bilemezdim. fuar başlamadan önceki gün SONY bismillah dedi ve yeni konsolunu (konsol demek basit kaçıyo) dünya aleme tanıttı. hem de nasıl tanıttı. yarabbi bu nasıl makine böyle. makine çıktığı gün (ocak 2006) zamanın son model bilgisayarlarından 2-3 kat hızlı olacak. bu ne demek ya!! tanıtımı yapılan oyunların grafiklerinden bahsetmeye gerek yok KILL ZONE 2 isimli oyunun grafiklerine bakmak yeterli olacaktır sanırım. iddialı konuşmak istemem ama PS3 oyunda bi devrim yaratmak üzere. ilk izlenimime göre PS3 oyun dünyasında çıtayı o kadar yükseltecek ki biz pccilerin bu seviyeye ulaşmaları yaklaşık 2 sene filan alıcak. hem fiyatı da makul sayılır. (yaklaşık 465$). PS3'ün NVIDIA tarafından üretilen grafik çipseti iki adet geforcefx6800ultra gücünde. bu iki kartı şimdi almak isteseniz ödemeniz gereken tutar 1000$'dan az olmaz. evet artık eminim bi tane PS3'üm olmalı...olmalı..evet..evet....olmalı.....

türk demek kebab mı demek?!

Sun, 08 May 2005 23:34:13 GMT

fatih akını severim. ilk önce DUVARA KARŞI'sını izledim. hasta oldum. delirdim. bu adam bu senaryoyu nası yazdı diye düşündüm.aklım hafızam almadı çünkü o aralar biz de ilk kısa filmimizi çekmeye çalışıyoduk ve adam akıllı bi senaryo yazamıyoduk.(zaten hiç bi zaman yazamadık ühühühüü...) kıskandım açıkçası biraz. küstahlık biraz benimkisi.neyse arkasından TEMMUZDA'yı izledim. adam yine tek kelimeyle müthişti. artık bu filmlerin raslantı sonucu bu kadar iyi olamayacağına kanaat getirdim ve içinde fatih akın geçen her filme daldım. hiç te pişman olmadım. işte bu düşünceyle KEBAB CONNECTION ülkemizde vizyona girer girmez kendimi konak çınar sinemasında buldum. yanımda anadolunun bağrında öğrencilik vazifesini yapmakta olan çocukluk arkadaşım saygın ve kardeşim ibrahim vardı. uzatmadan film başladı. başlar başlamaz filmin rezalet dublajları kulağımı deldi geçti. yarrabbim o kadar kötüydü ki seslendirme, güzelim film bok oldu bi anda. azmettim uzun süre direndim seslendirmeye karşı ve başardım kendimi filme verebildim. filmin senaryosunu güzel. fatih akın tadı hemen hissediliyo. oyunculuklar güzel. özellikle sakallı yunan adama kanım ısındı. senaryo güzel ama filmdeki türkler türk değil gibi geldi bana. biraz zorlama olmuş gibi karakterler. yani önceki fatih akın senaryolarındaki türkler yok burda. biraz garipler. italyanlara benzetmişler bizim gurbetçileri. bu da alman yönetmenin yorumudur büyük ihtimalle, bunu hoş görmek ve ilk fırsatta bu filme gitmek lazım. saygılarımla...

bir nevi film festivali hem de izmir'de!!!

Sun, 24 Apr 2005 18:11:31 GMT

yıllarca tvde istanbul film festivalini izledim, gitmek istedim gidemedim. adamlar geçende yirmialtıncısını yaptı biz yine maymun gibi izledik. canımız çekti o filmleri biz de görelim dedik olmadı, kısmet değilmiş. onu bıraktık güzel izmirimizde ülkemizde gösterilen normal sinema filmlerinin bile ancak yüzde sekseni vizyona giriyo. onlar da saçma sapan gişe filmleri oluyo. mesela hababam askerde faciası çınarda dört hafta oynadı. her neyse durum böyleyken eski silah arkadaşım cihan büyükyavuz bana güzel bi haber verdi. dayısının oğlu muammer izmir'e toplu film gösterimi getiriyordu. tabi ben de sıradan tunus filmleri filan getirir sandım. fakat yanılmışım. filmlerin hepsi şahane hepsi güzeldi. sanki benim izlemek istediğim ama izleyemediğim filmlerden kolaj yapılmıştı. neler yoktuki bu filmler arasında. LILYA 4-EVER mı ararsın MACHUCA mı istersin ne varsa artık. bunun üzerine bugün sabah namazından sonra merkez camii imamı emre erdem ile ege üniversitesi kampüs kültür merkezinin yolunu tuttuk. ilk defa gittiğimizden yerini bulmamız vakit aldı. bilmeyenler öğrensinler mötbe havuzun ilerisinde mühendislik fakültesinin yanında. her neyse amacımız üç film izlemekti ( KISA VE ACISIZ, LILYA 4-EVER, AŞK ZAMANI) lakin ilk iki filmden sonra uyuştuk eve gittik. ortam çok güzel filmler şahane tuvalettler temiz biletler ucuz (biryirmibeşyetele) daha nolsun hemen gidin

Amerikan işi korku

Mon, 18 Apr 2005 08:54:15 GMT

oldum olası amerikan sinemasına şüpheci yaklaştım. tamam güzel filmler çekmiş adamlar kabul de artık filmlerindeki amerikan propagandasından bana gına geldi. bu ne ya. bu adamlar bizi salak mı sanıyo. tiksindim soğudum bu tür filmlerden.bu yüzden ben de verdim kendimi avrupa sinemasına verdim kendimi japon sinemasına. fakat arada sırada birkaç amerikan filmi izlemeyi ihmal etmedin. önyargılarımın esiri olmuyim dedim iyi ki de demişim yoksam SAW adlı filmi hiç izlememiş olacaktım. film bildiğimiz piskopat katil filmi. bu tür filmlerdeki her türlü klişe (idealist asosyal polisler,zeki katil, kurban yakınları filan) yine bu filmde mevcut. peki nedir bu filmi iyi yapan. ne olacak filmin senaryosu tabi ki. adamlar güzel yazmışlar yine izleyiciyi ters köşeye yatıran cinsten bi anlatımı var. SE7EN daki gibi toplumsal eleştiri boyutu da var. şiddet desen gırla daha ne istiyonuz, gidin izleyin. senaryosundan pek bahsetmedim tadınız kaçmasın deyu...

Bu şehirde herkes günahkar...

Sun, 17 Apr 2005 16:12:07 GMT

evet rezalet başlıktan anlaşıldığı bi bahsediceğim filmin ismi SIN CITY. son yıllarda çizgi romanları film yapmak adet oldu. bu film de bir çizgi roman uyarlması. gerçi ben önceden SIN CITY ismini hiç duymadım. yani ben bunu film olarak değerlendiricem aslına uymuş uymamış bilemem. film SIN CITY'de yaşayan üç karakterin hikayesini anlatıyo. öncellikle biraz SIN CITY'nin atmosferinden bahsediyim. şehir zamansız alternatif bi dünya gibi. şehrin mimarisi insanların giyinişi 1950leri andırırken bazı arabalar polislerin kıyafetleri filan günümüzdekine benziyo. şehir biraz gotham city'i hatırlattı bana. şehrimiz her türlü pislikle dolu. zaten filmdeki karakterler fahişeler, satılık polisler, kötü niyetli senatörler, katiller ve pislik adamdan oluşuyo. filmin kahramanları da böyle aslında. tabi bunlar boş şeyler benim asıl sevdiğim karanlık yolda araba sürerken kendi hırıltılı sesi ile hikayesini anlatan adamlar. bu filmin hepsi böyle. aht olsun en kısa zamanda ben de böyle bi film çekcem. filmde sadece araba süren bi adam yol ve hikayesi olcak. çok güzel ya. ben bu filmi kopya dvd'de seyrettim sinemalara gelsin bi daa giderim siz de öyle yapın

Trauma

Sat, 16 Apr 2005 10:41:31 GMT

İngiliz filmleri dedik devam edelim bari. trauma da intermission gibi çok güzel bir film. senaryosu klişe gibi gözükse de film sonlarına doğru benim gibi cin(!) seyircileri ters köşeye yatırmayı başarıyor. bir nevi izleyicinin zekasıyla dalga geçiyor. tabi sadece bu değil güzel olan, ben özellikle filmin görüntülerinde çok etkilendim artık kimse görüntü yönetmeni helal olsun çok iyi iş çıkarmış. eğer gerçekten iyi bir film izlemek istiyorsanız size tavsiyem hemen koşup filmi bulup izleyin. konusundan bahsetmiycem izleyin görün gerçekten kaybettiğiniz her dakikaya değecek bir film.

Intermission ne güzel filmmiş öyle ya...

Thu, 14 Apr 2005 20:24:34 GMT

itiraf edeyim yeni tür ingiliz filmlerine hayranım. mükemmel doğal oyunculuklarına değinmiyorum bile. bu yüzden nerde bi ingiliz filmi görsem alırım izlerim. işte intermission da bu duygularla izledeğim bi film. film beni hiç hayalkırıklığına uğratmadı.filmin mükemmel bi çok yönlü hikaye örgüsü var, hiç bir dakikası sıkıcı değil. seçilen karakterler o kadar doğal ki sanki olaylar filmde değilde yaşadığınzı mahallede geçiyor sanıyor insan. konusu bildik tutunamamış insanlar ama film bu konuyu ah vah tarzında vermiyo. filmde dediğim gibi hayatın canlılığı var. bu filmi izleyin izletin, sevaba girersiniz. bu arada insanın yatakta kötü olan kız arkadaşını yatağa bağlayıp üzerine sıçtıktan sonraa terketmesi de ilginçmiş...